و تبليغ اين اسپسياليته‌هاى رنگارنگ ، دانسته يا ندانسته در راه پر كردن جيب كارتل‌ها و تراست‌هاى داروسازى گام بردارد . به‌هرحال ، اگر ما از يك سو ثابت كنيم كه سمّى بودن و عوارض جانبى و زيان‌هاى جبران‌ناپذير اين داروهاى مدر جيوه‌اى چندين برابر نفعى است كه از آن‌ها عايد بيماران مىشود ، به‌طورىكه گاهى معالجه با آن‌ها با خطر مرگ نيز همراه است و از سوى ديگر ، ثابت كنيم كه يك گياه دارويى وجود دارد كه از لحاظ خواص درمانى ، كاملا ، داراى همان فايده است ولى كوچك‌ترين سمّيت و خطرى ندارد و از نظر قيمت هم چهل برابر ارزان‌تر است ، آيا عاطفه و وجدان و شرافت پزشكى و داروسازى حكم نمىكند كه اين گياه دارويى را به جاى شانزده قلم داروى اسپسياليته به كار بريم ؟ مىدانيم كه در كتاب‌هاى فارماكولوژى ، مشتقات جيوه‌اى مدر را در رديف مدرهاى كلرور قرار داده‌اند ؛ يعنى ، مدرهايى كه آب و كلرور دو سديم را از راه ادرار دفع مىكنند و موارد استعمال آن‌ها ، مخصوصا در خيزهاى قلبى و كبدى است ، گياه مورد بحث ما نيز در رديف گياهان دارويى مدرى قرار دارد كه عينا ، مانند داروهاى مدر جيوه‌اى ، آب كلرور دو سديم را از كليه‌ها دفع مىكند ، به‌عبارت‌ديگر ، مدر كلرورها است و موارد استعمالش نيز ، عينا همان است ؛ يعنى ، در خيزهاى قلبى و كبدى تجويز مىشود . مسلّما ، پزشكان و حتى استادان فارماكولوژى از اين نوشته تعجب خواهند كرد كه چگونه طبيعت قادر است داروى مدرى بسازد كه فقط آب و كلرورها را دفع كند و تصور مىكنند فقط شيمىدان‌ها هستند كه مىتوانند در آزمايشگاه‌هاى مجهز خود ، به چنين امرى موفق شوند . علت تعجب آن‌ها اين است كه در تمام كتاب‌ها خوانده‌اند مدرهاى گياهى بيشتر به وسيلهء آبى كه در جوشانده‌ها هست ، مدر واقع مىشوند ؛ آن هم مدرى كه فقط حجم ادرار و مقدار آب آن را زياد مىكند ، بنابراين ، قادر نخواهند بود ، فقط كلرورها را همراه با آب دفع كنند . غافل از اينكه چنين نيست و آن‌ها اشتباه مىكنند و علت اشتباهشان ، صرفا ، نداشتن مطالعه و تحقيق است اگر آن‌قدر فرصت و همت داشتند كه حد اقل نتيجه تحقيقات علمى گروهى از همكاران پزشك خود را - كه با كمك عده‌اى از استادان معروف